علل بيماري کرون

علت بيماري کرون ناشناخته ميباشد اطلاعات موجود درباره اين بيماري گوياي آن است که بيماري در ميان اقوام و گروه هاي خاص بيشتر از گروه هاي ديگر ديده مي شود و اين دلالت بر آن دارد که فاکتورهاي ژنتيک در بروز بيماري ميتواند نقش داشته باشد. باور بر اين ميباشد که در اشخاصي که از نظر ژنتيکي، حساس هستند سيستم ايمني بدن بوسيله ي يک محرک تحريک شده و سبب التهاب در دستگاه گوارش مي شود. همچنين باکتري و غذاي موجود در دستگاه گوارش نيز درسبب بروز بيماري نقش دارند.

 

 

نشانه هاي بيماري کرون

بيماري کرون بيشتر ماه ها يا سال ها قبل از تشخيص بيماري وجود دارد و شايد در کودکان، تأخير رشد تنها نشانه ظاهري بيماري باشد. علايم اين بيماري از قبيل کم شدن وزن قابل توجه، تب متناوب، اسهال مزمن آبکي و دردهاي شکمي به ويژه در ناحيه يک چهارم راست پاييني شکم ميباشد که با اجابت مزاج تسکين نمي يابد.

عوارض بيماري

زخم هاي دهاني

شقاق مقعد

التهاب عنبيه

اسهال چرب

کم خوني به دليل خونريزي روده

ورم ملتحمه

به وجود آمدن آبسه يا فيستول

خونريزي هاي گوارشي

باريک شدن مجراي روده

کمبود ويتامين B12 و ويتامين هاي A ، E ، D و K

زردي و خارش

سنگ هاي ادراري

آرتريت التهاب مفاصل

سوءتغذيه و رنگ پريدگي

 

بيماران بايد غذاهاي چرب و سرخ کرده را نخورند و از سس هاي سنگين و چرب که حاوي خامه، کره يا مارگارين هستند، پرهيز کنند.

 

 

علائم و نشانه هاي بيماري کرون چيست؟

بيماري کرون. بيماري کرون نوعي بيماري التهابي روده (IBD) است که ممکن است هر قسمت از دستگاه گوارش را از دهان تا مقعد تحت تأثير قرار دهد. علائم و نشانه ها اغلب شامل درد شکم ، اسهال (که اگر التهاب شديد باشد ممکن است خوني باشد) ، تب و کاهش وزن باشد

 

چگونه بيماري کرون با کوليت اولسراتيو ارتباط دارد؟

با ديگران در ارتباط باشيد و آخرين پيشرفت هاي مربوط به درمان بيماري کرون و کوليت اولسراتيو را در Mayo Clinic Coect دنبال کنيد. بيماري کرون نوعي بيماري التهابي روده (IBD) است. اين باعث التهاب دستگاه گوارش شما مي شود که مي تواند منجر به درد شکم ، اسهال شديد ، خستگي ، کاهش وزن و سو تغذيه شود.

 

بهترين روش درماني براي بيماري کرون کدام است؟

هيچ درماني براي بيماري کرون وجود ندارد ، اما درمان مي تواند به کاهش يا کنترل علائم شما کمک کند. درمان هاي اصلي عبارتند از: داروهايي براي کاهش التهاب در سيستم هضم - معمولاً قرص هاي استروئيدي. داروهايي براي جلوگيري از بازگشت التهاب - قرص يا تزريق.

 

کدام يک از رايج ترين بيماري هايي است که از بيماري کرون تقليد مي کند؟

شايعترين بيماري که از علائم بيماري کرون تقليد مي کند ، کوليت اولسراتيو است ، زيرا هر دو بيماري التهابي روده هستند که مي توانند با علائم مشابه روده بزرگ را تحت تأثير قرار دهند. افتراق اين بيماري ها از اهميت زيادي برخوردار است ، زيرا روند بيماري ها و روش هاي درماني ممکن است متفاوت باشد.

 

پاتوفيزيولوژي

در طي کولونوسکوپي ، اغلب نمونه برداري از روده بزرگ براي تأييد تشخيص انجام مي شود. برخي از ويژگيهاي مشخص پاتولوژي که به بيماري کرون اشاره دارد. اين الگوي التهاب فرامورال را نشان مي دهد ، به اين معني که التهاب ممکن است تمام عمق ديواره روده را پوشش دهد. زخم نتيجه اي است که در بيماري بسيار فعال مشاهده مي شود. معمولاً يک انتقال ناگهاني بين بافت آسيب ديده و زخم وجود دارد - يک علامت مشخصه معروف به ضايعات جست و خيز. در زير ميکروسکوپ ، نمونه برداري از روده بزرگ مبتلا ممکن است التهاب مخاطي را نشان دهد ، که با نفوذ کانوني نوتروفيل ها ، نوعي سلول التهابي ، به داخل اپيتليوم مشخص مي شود. اين به طور معمول در ناحيه اي واقع مي شود که روي سنگدانه هاي لنفاوي قرار دارد. اين نوتروفيل ها ، همراه با سلول هاي تک هسته اي ، ممکن است به دخمه ها نفوذ کرده و منجر به التهاب (کريپيتيت) يا آبسه (آبسه دخمه) شود.

 

گرانولوما ، مجموع مشتقات ماکروفاژ که به سلولهاي غول پيکر معروف هستند ، در 50% موارد يافت مي شود و بيشترين خاصيت را براي بيماري کرون دارند. گرانولوماي بيماري کرون "مورد" را نشان نمي دهد ، ظاهري شبيه پنير در معاينه ميکروسکوپي ، مشخصه گرانولوم مرتبط با عفونت ها ، مانند سل. بيوپسي ها همچنين ممکن است آسيب مخاطي مزمن نشان دهند ، اين امر با بي صافي پرزهاي روده ، انشعاب غيرمعمول دخمه ها و تغيير در نوع بافت (متاپلازي) مشهود است. يک نمونه از اين متاپلازي ها ، متاپلازي سلول Paneth ، شامل توسعه سلول هاي Paneth (به طور معمول در روده کوچک و تنظيم کننده اصلي ميکروبيوتاي روده است) در ساير قسمت هاي سيستم گوارشي. 

 

تشخيص بيماري کرون گاهي اوقات ممکن است چالش برانگيز باشد ،  و اغلب آزمايشات زيادي براي کمک به پزشک در تشخيص نياز است.  حتي با وجود يک باتري کامل از آزمايشات ، ممکن است تشخيص کرون با اطمينان کامل امکان پذير نباشد. کولونوسکوپي تقريباً 70% در تشخيص بيماري موثر است ، آزمايشات بعدي نيز کمتر موثر هستند. تشخيص بيماري روده کوچک به ويژه دشوار است ، زيرا کولونوسکوپي سنتي اجازه دسترسي به روده بزرگ و روده کوچک را مي دهد. معرفي آندوسکوپي کپسول به تشخيص آندوسکوپي کمک مي کند. سلولهاي غول پيکر (چند هسته اي) ، يافته اي رايج در ضايعات بيماري کرون ، در ضايعات ليکن نيتيدوس کمتر مشاهده مي شود.

فيستول و آبسه مقعد چيست و چگونه شکل مي گيرند

آخرين مرحله گوارش جمع آوري و عبور مواد زايد جامد از بدن است. اين مواد (که از آب و مواد غذايي است که مصرف مي کنيم و توسط بدن ما گرفته شده است) در راست روده جمع مي شوند و سپس از ميان مقعد به بيرون رانده مي شوند. درون مقعد داراي غدد و چهار تا شش کريپت مي باشد. گاهي اوقات يکي از اين بخش ها با مدفوع پر مي شود که مي تواند باعث غدد آلوده و ايجاد آبسه انکوکتي شود. آبسه يا خود به خود باز مي شود و يا تخليه مي شود و از بين مي رود. فيستول يک دستگاه با دهانه باز است که زير پوست مقعد ، بيرون از بدن شکل مي گيرد. نيمي از مواردي که در آن يک آبسه رخ داده و تخليه شده است، فيستول در جايي که عفونت آبسه خالي مي شود شکل مي گيرد. فيستول بدون درمان التيام پيدا نمي کند و تنها را درمان فيستول برداشتن بخشي است که عفونت از آن شروع شده است.

 

 

علائم آبسه مقعد

داشتن يک آبسه انکوکتي معمولا پيش از ايجاد يک فيستول پيش مي آيد. نشانه هاي آبسه انکوکتي عبارتند از:

 

• تب
• احساس مبهمي از ناراحتي
• تورم و ناراحتي در اطراف يا نزديک مقعد
• قرمزي در اطراف ناحيه
• زهکشي از چرک يا مايع از منطقه

 

فردي که اين علائم داشته باشد بايد پزشک خود را در جريان بگذارد تا اطمينان حاصل شود که فيستول به علت عفونت ايجاد نشده است.

 

علل و عوامل خطر فيستول

بزرگترين عامل در اينکه آيا يک فرد فيستول را توسعه مي دهد اين است که آيا آنها آبسه انارکال داشته اند يا خير.

 

آبسه يک محل موضعي از بافت چرک آلوده و آلوده است که توسط التهاب احاطه شده است. فيستول يک تونل غير عادي است که رگ يا عضوي را به رگ يا اندام ديگري از جمله سطح پوست متصل مي کند. آبسه و فيستول شرايط پزشکي جداگانه اي هستند ، اما علل و روش هاي درماني مشترکي دارند.

 

يکي از تفاوتهاي عمده بين آبسه و فيستول اين است که اگرچه هر دو مي توانند ناشي از بيماري زمينه اي ، آسيب ، عفونت يا وجود ماده خارجي در بدن باشند ، اما گاهي اوقات جراحان براي درمان شرايط پزشکي زمينه اي فيستول ايجاد مي کنند. به عنوان مثال ، پزشکان گاهي اوقات به طور مصنوعي شريان و وريد بازو را متصل مي کنند تا دسترسي عروقي پايدار را براي همودياليز ايجاد کنند ، فرايندي که با استفاده از آن مواد زائد به طور مصنوعي از خون بيماران کليوي خارج مي شود. اين اتصال از نظر فني يک فيستول است.

 

علائم آبسه و فيستول نيز مي تواند متفاوت باشد. آبسه ها به طور کلي باعث درد ، تب و احساس کلي ضعف مي شوند. فيستول ها بسته به محل قرارگيري و آلودگي ممکن است هيچ علائمي ايجاد نکنند.

 

تفاوت ديگر بين آبسه و فيستول اين است که اگرچه اغلب فيستول را مي توان با آنتي بيوتيک با موفقيت درمان کرد ، اما تخليه آبسه با جراحي هميشه ضروري است. اين به اين دليل است که آنتي بيوتيک ها از طريق جريان خون عبور مي کنند ، اما دسترسي عروقي به عفونت در مرکز آبسه وجود ندارد. چرک که از مايع لنفاوي ، گلبول هاي سفيد خون ، بافت مرده و باکتري تشکيل شده است ، بايد با جراحي تخليه شود. جراحي معمولاً مي تواند به صورت سرپايي انجام شود ، اما اگر بيمار داراي بيماري زمينه اي باشد که مي تواند سيستم ايمني بدن را تغيير دهد ، مانند ديابت ، درمان بستري ممکن است لازم باشد. گاهي اوقات ، تخليه آبسه از طريق جراحي در واقع مي تواند يک فيستول ايجاد کند ، که مي تواند از دو هفته تا چند ماه پس از جراحي آبسه ظاهر شود.

 

بسته به علت و محل قرارگيري آنها در بدن ، فيستول ها اغلب با يک دوره آنتي بيوتيک قابل درمان هستند. اين باعث مي شود که عفونت پاک شود در حالي که بافت موانع طبيعي خود را اصلاح مي کند. گاهي اوقات در طي اين فرآيند ، جيب عفونت بين ديواره هاي بافت به دام مي افتد و آبسه ايجاد مي کند ، سپس بايد درمان شود.

 

شکاف ANAL و فيستول

آبسه مقعدي يک حفره آلوده است که در نزديکي مقعد يا مقعد با چرک پر شده است.

 

فيستول مقعدي (که به آن فيستول آن آنو نيز گفته مي شود) تونلي کوچک است که از يک دهانه داخل کانال مقعد تا يک دهانه خارجي در پوست نزديک مقعد رد مي شود. فيستول مقعدي اغلب ناشي از آبسه مقعد قبلي يا فعلي است. تا 50? از افراد مبتلا به آبسه دچار فيستول مي شوند. با اين حال ، فيستول مي تواند بدون آبسه نيز رخ دهد

 

علل

غدد كوچك درست در داخل مقعد بخشي از آناتومي طبيعي است. اگر غدد داخل مقعد مسدود شود ، اين ممکن است منجر به عفونت شود. وقتي عفونت جدي باشد ، اين اغلب منجر به آبسه مي شود. باکتري ها ، مدفوع يا مواد خارجي نيز مي توانند غدد مقعدي را مسدود کرده و باعث تشکيل آبسه شوند. بيماري کرون ، سرطان ، ضربه و اشعه مي تواند خطر ابتلا به عفونت و فيستول را افزايش دهد.

 

روش هاي جراحي فيستول

بيشتر فيستول ها براي درمان بسيار ساده هستند. يا دستگاه يا فيستول مي تواند باز شود يا دستگاه و بخش در داخل به طور کامل برداشته شوند. از آنجا که فيستول از طريق عضله اسفنکتر عبور مي کند که کانال مقعدي را پوشش مي دهد، بايد جراحي فيستول را با دقت انجام داد تا مانع از برداشتن بيش از حد عميق در عضله و اجازه نشتي از مدفوع گاز يا مايع شود. جراح تعيين مي کند که چقدر فيستول قبل از شروع عمل جراحي برداشته است. اگر فيستول از طريق اکثر عضلات عبور مي کند، جراح به جاي جراحي تقسيم عضله، يک گروه لاستيکي يا ستون قرار مي دهد. اين کار باعث تقسيم تدريجي عضله در طول چند هفته مي شود. هر دو روش از عملکرد عضلات محافظت مي کند و احتمال بي اختياري را کاهش مي دهد.

 

علائم

بيمار مبتلا به آبسه ممکن است در ناحيه اطراف ناحيه مقعد يا کانال درد ، قرمزي يا تورم داشته باشد. علائم شايع ديگر شامل احساس بيماري يا خستگي ، تب و لرز است. بيماران مبتلا به فيستول علائم مشابهي دارند و همچنين از دهانه نزديک مقعد تخليه مي شوند. اگر اين علائم تمايل داشته باشد هر چند هفته يکبار در همان منطقه ظاهر شود ، مشکوک به فيستول مي شويد.

 

تشخيص

بيشتر آبسه هاي مقعدي يا فيستول بر اساس يافته هاي باليني تشخيص و مديريت مي شوند. گاهي اوقات ، مطالعات تصويربرداري مانند سونوگرافي ، سي تي اسکن يا MRI مي تواند به تشخيص و مديريت آبسه هاي عميق کمک کند و ممکن است براي تجسم تونل فيستول استفاده شود.

 

درمان

درمان آبسه در بيشتر شرايط تخليه جراحي است. مهم است که جراح شما با درمان آبسه و فيستول بسيار آشنا باشد. جراحان روده بزرگ در اين زمينه متخصص هستند. براي بيشتر بيماران ، آبسه را مي توان با يک روش ساده با جراحي تخليه کرد. براي تخليه عفونت ، برشي در پوست نزديک مقعد ايجاد مي شود. اين کار را مي توان در مطب جراح خود با بي حسي موضعي يا در يک اتاق عمل تحت بيهوشي عمومي انجام داد. برخي از بيماران با بيماري شديدتر ممکن است براي رسيدگي به مشکل نياز به چندين عمل جراحي داشته باشند. بيماراني که به دليل ديابت يا مشکلات ايمني بدن به عفونت هاي شديدتري مبتلا مي شوند ، ممکن است نياز به بستري شدن در بيمارستان داشته باشند

 

براي درمان فيستول مقعدي تقريباً هميشه به جراحي نياز است. در بسياري از بيماران ، اگر فيستول خيلي عميق نباشد ، فيستولوتومي انجام مي شود. در طي اين جراحي ، مسير فيستول باز مي شود تا از پايين به بالا بهبود يابد. جراحي ممکن است نياز به تقسيم قسمت کوچکي از عضله اسفنکتر داشته باشد. مقدار زيادي از عضله اسفنکتر تقسيم نمي شود زيرا اين امر مي تواند منجر به مشکلات کنترل روده (بي اختياري مدفوع) شود. اگر مسير فيستول قسمت بزرگي از عضله اسفنکتر را درگير کند ، ساير جراحي هاي درگيرتر براي درمان فيستول بدون آسيب رساندن به عضله اسفنکتر انجام مي شود. موارد دشوارتر ممکن است به چندين عمل جراحي نياز داشته باشد.

 

آنتي بيوتيک ها به تنهايي در درمان آبسه يا فيستول موثر نيستند. اگر بيمار داراي مشکلات ايمني ، شرايط خاص دريچه قلب يا سلوليت گسترده (عفونت باکتريايي پوست و بافت هاي زير پوست) باشد ، علاوه بر جراحي ، ممکن است به آنتي بيوتيک نيز نياز باشد. ارائه سابقه پزشکي دقيق به پزشک و انجام معاينه فيزيکي از مراحل مهم در تصميم گيري در مورد نياز به آنتي بيوتيک است.